De kunst van het vervelen

25 januari 2020 Door Jack

 

“Effe lekker niks”

Categorie: Personal blog
Leestijd: 2 minuten

De kunst van het vervelen

“Effe lekker niks”

 

Vervelen. Het woord zelf is al net zo vervelend als de betekenis.

Vroeger was ik er al behoorlijk goed in. Of eigenlijk niet. Net hoe je het bekijkt. Toen was vervelen al waardeloos omdat je wist dat je liever wél met iets leuks bezig wilde zijn.

Nu is het anders. Wanneer ik nu niets te doen heb voel ik een soort druk. De druk om er iets van te moeten maken. Tijdsdruk ook.   

 


Paniek!

Nog een uur. “O god, dan moet ik alweer gaan koken!” M’n mond valt open. Wenkbrauwen naar beneden.Ik moet wat van dit loze uurtje wat leuks maken!” En juist als ik dít ga denken ben ik reddeloos verloren. De gedachte dat mijn vrij te besteden uurtje straks voorbij kan zijn zonder iets gedaan te hebben slurpt al mijn processorcapaciteit op. 

frustratie tot op het bot…

Ik kan het niet verdragen als ik mijn vrije tijd niet nuttig invul. Het is een gemiste kans dat ik mezelf niet heb vermaakt. Die gedachte is nog walgelijker dan in dat uur niets doen. In dat uur denk ik constant na over wat ik in godsnaam ga doen. Moét doen. Misschien moet ik dat gaan erkennen als officiële bezigheid. Is dan het probleem opgelost?

 

Maar het kan nog erger

Nog 3 dagen. Dan is het zondag. Droog en zonnig weer voorspeld. Niets in de agenda en niemand iets toegezegd. En huishoudelijke taken doen we hier niet op zondagen met mooi weer. Ik mag hem helemaal zelf invullen. Man, man, man, voel je die vrijheid? 

 

Maar de zwarte gedachte komt voorzichtig al voor de eerste keer voorbij. Ik voel m’n rug warm worden. Zweet breekt uit. “Wat als…?” Want zover is het bij mij al. Normaal denk je: “oh heerlijk, wat zal ik eens gaan doen?” Ik denk al 2 doemscenario’s vooruit. “Shit, ik heb nog niets te doen zondag”. En al snel daarna: “wat als ik zondag niets te doen heb?” 

Ik voel nu het chagrijn al waarmee ik mezelf vervloek aan het einde van de zondagmiddag.

 

We kunnen het niet meer

Ik ben lang niet de enige. We kúnnen het met z’n allen gewoon niet meer.  

Misschien hoeven we het vervelen niet te beheersen. Maar het nietsdoen moeten we toch wel kunnen?

 

Nee.  

 

Ja, onze generatie heeft echt iets toegevoegd aan de evolutie.

Kijk ons eens succesvol zijn

Juist in onze vrije tijd moéten we iets doen. Want de druk is groot om het aan de buitenwereld te moeten laten zien. We beschouwen onszelf als niet-succesvol als we dit weekend niet inchecken op Facebook en Insta. Met een foto van een net iets te duur bordje jus met een biefstuk erin. Met je besties en je BFFs erbij getagged. 

 

Als er tóch een moment van nietsdoen dreigt, dan grijpen we direct naar onze telefoon. Checken of we niets van de buitenwereld missen. Of scrollen. Eindeloos scrollen. Door de timelines van onze socials, of door pagina’s vol apps. Dit kunnen we minutenlang vrijwel zintuigloos doen. Ja, onze generatie heeft echt iets toegevoegd aan de evolutie.

 

Verveling is een teken dat we iets doen wat we niet willen.

Allemaal de schuld van de evolutie

Gelukkig kunnen we diezelfde evolutie de schuld geven. De mens moet prikkels hebben. Verveling is een teken dat we iets doen wat we niet willen. Of niets doen terwijl we wel willen. We moeten op zoek naar een betere activiteit om de prikkels te bevredigen.  

 

Heel vroeger was verveling een teken dat je op zoek moest naar eten. Met de komst van het Christendom in Europa werd niets doen en verveling bijna als een zonde gezien. In de eeuwen erna hebben we alleen maar meer vrije tijd gekregen maar er is niemand die het ook zo ervaart. 

 

Trots

Er is nog hoop voor me. Wachten kan ik namelijk wél. En hoewel ik er een hekel aan heb als mensen niet op tijd komen, beheers ik de kunst van het wachten uitstekend. Ik heb vrede met het nietsdoen tijdens het wachten. Het wachten heb ik namelijk als een bezigheid erkend. En bovendien is de redding van een aanstaande activiteit dan altijd dichtbij. Ik betrap mezelf op een beetje trots dat ik deze gave heb. 

 

 

Jeuk

Nog 2 dagen. Vrijdag. Op de VrijMiBo’s gaat ‘ie dan weer massaal rond: “Ga je nog wat leuks doen dit weekend?”  Clichévraag die uit beleefdheid wordt gesteld. Waar niemand op zit te wachten. Om 2 redenen: ik heb nog helemaal geen hippe activiteit gepland. En mijn collega krijgt jeuk van het bijbehorende clichéantwoord: Oh effe lekker niks dit weekend”… 

 

 

 

We weten allebei dat er een verschrikkelijk weekend aan zit te komen. 

 

Goed weekend!

Naar boven

Terug naar blogoverzicht