Papa kookt (maar bakt er niks van)

28 januari 2020 Door Jack

Papa kookt…

 
 
Categorie: Personal blog
Leestijd: 4 minuten

 

Papa kookt

Maar bakt er niks van

 

 

HELP!

 

“Vrouw J.” is deze week laat thuis. Trainingen enzo. Op het werk. De hele (werk)week.

 

Vraag Eis #1: Of ik dan wil koken… Ik maak wel een lijstje, zei ze nog. Lekker makkelijk.

Vraag Eis #2: Of ik dan gerechten op “het lijstje” wil aanhouden.

Vraag Eis #3: Of ik het dan zó wil timen dat het eten klaar is als ze thuiskomt.

“Alle boodschappen zijn in huis”.

 

 

Dat was zondag.

 

 

Maandag

Daar heb ik dus een bloedhekel aan. Aan de maandag. Maar eigenlijk aan de hele periode vanaf het weggaan van het werk tot aan de start van mijn “échte vrije tijd”. Want, in de tussentijd:

  • Reistijd,
  • Zoontje B. (2 jaar) ophalen bij oma, niet blijven plakken bij oma, zoontje B. binnen redelijk  tijdsbestek zijn jas en schoenen aan proberen te trekken,
  • Naar huis,
  • Kat Timmy naar binnen roepen, kat Timmy eten geven,
  • Kijken wat we gaan eten, koken,
  • Kat Timmy wil toch weer naar buiten, 
  • Eten, wachten op zoontje B,
  • Toetje maken, eten,
  • Zoontje B. wil nu tóch ook een toetje, toetje maken (II), wachten op zoontje B.
  • Afruimen, opruimen,
  • Bed ritueel met zoontje B.

 

Anyway, terug naar “het lijstje”.

 

Ik scan het even door. Er staat namelijk altijd een gerecht des doods op. Daar ben je dan een jaar mee bezig en je vreet het binnen 5 minuten op. Sterker nog: ik zie liefst 3 keer “(AH)” staan. Betreft een recept van AH.nl. Allerhande. Daar kom ik nog op terug. Reken maar.

 

Oja, ik heb dan wél zelf de regie over wélk gerecht ik op wélke dag maak.

 

Het lijstje van deze week

 

Maandag = weinig-tijd-dag. Maar ook de dag met de grootste trek. En de lekkerste trek. Een dodelijke combi, maar de lijst geeft nu eenmaal geen ongezonde ontsnapping.

 

Ik hak de knoop door. We gaan voor:

Vistortilla’s met kibbeling en Mexicaanse groente (AH)

 

Geen tijd te verliezen. Snel m’n mobiel pakken en kijken wat ik nodig heb.

 

 

 

JÉÉÉÉÉTJE!!

Dit zegt de Allerhande over mijn gerecht van vandaag…

 

 

Dit gerecht kost me VEERTIG (!!!) minuten om te maken.

En 40 minuten Allerhande-tijd = 70 minuten werkelijkheid.

Maar daar kom je pas achter als je zwetend van de stress aan de eettafel plaatsneemt. Dat gaan we dus niet doen. Het worden de aardappelen. Zoals elke maandag.

 

Ik heb de aardappelen speciaal voor zoontje B. níet geprakt. En de doperwten en tofu er zorgvuldig en apart naast gelegd. Dan eet ‘ie tenminste iets.

 

Vandaag lust zoontje B. het zogenaamd niet.

 

Eindresultaat: 18.45uur klaar met koken, 18.49uur Vrouw J. thuis. We eten op tijd dús Vrouw J. is ook op tijd voor de yoga. Mission accomplished.

 

 

Dinsdag

Op dinsdag doorgaans iets minder haast, maar meer druk op de ketel want: vanavond wil ík sporten. Weer geen vistortilla’s vandaag, want die kom je nog 3 keer tegen tijdens het sporten.

Dit gaat het worden:

 

Chili con carne + afbakbrood

 

 

Ja hoor, op dag 2 is het al raak. Er mist weer iets om het gerecht compleet te maken. De kruiden dit keer. Maar ik ben natuurlijk al begonnen dus er is helaas geen weg terug. Anders eten we niet op tijd.

 

Ik laat me niet kennen en zet -met behulp van onze onuitputtelijke voorraad van kruidenpotjes- een volwaardige maaltijd op tafel.

Ik heb de boontjes speciaal voor zoontje B. uit het gerecht gepeuterd en apart op zijn bord gelegd. Uitjes eraf gepulkt. Dan eet ‘ie tenminste iets.

 

18. 35 uur klaar met koken, 18.50 uur Vrouw J. thuis. Zul je net zien, ken ik nog 15 minuten wachten. Gelukkig is dit gerecht makkelijk warm te houden.

 

De chili proeft wat vreemd.

Kerriepoeder gebruikt in plaats van paprikapoeder. Het hoort er allebei niet in maar ik hoopte met het paprikapoeder het dichtst bij de originele kleur van het gerecht te komen. En nee, kerriepoeder en paprikapoeder lijken qua kleur ook niet op elkaar maar ik heb het tóch voor paprikapoeder aangezien.

 

Het brood was niet knapperig. Oven op de verkeerde stand gezet. Ik had bij m’n eerste keuze moeten blijven: 2e knopje van rechts.

 

Zoontje B. lust het vandaag zogenaamd niet.

 

Maar: Ik kan op tijd sporten.

YES! Missie volbracht. Ik kan op tijd sporten!

 

 

Woensdag

Zelfs iets eerder naar huis gegaan, want: vistortilla’s. Ja echt. Waar moet ik die 40 minuten anders vandaan halen? We gaan beginnen:

De ingrediënten voor vandaag volgens de Allerhande

 

De voorbereiding gaat geheel volgens verwachting: de 175 g verse mangostukjes zijn in geen velden of wegen te bekennen en de 125 g sour cream is een eeuwigheid over datum. Sour cream is één van de producten in onze koelkast die we regelmatig in huis halen maar nooit gebruiken. Sour cream is tevens een product wat niemand kan uitspreken zonder als een bejaarde uit Texas te klinken.

 

Het werd zondag dus ook niet met de “verse” boodschappen meegenomen WANT die hadden we immers nog. 

 

Toch goed opgelost: de buurvrouw had tenminste gewoon kookroom en ik heb paprika’s in plaats van verse zongerijpte mangostukjes gebruikt. De stand van de oven heb ik overigens weer verkeerd gegokt. Het was overigens dit keer wel m’n eerste keuze, maar dat terzijde.

 

 

18.35 uur klaar met koken. 18.40 uur Vrouw J. thuis. Missie volbracht: Ze kan naar de fotocursus.

 

 

 

Donderdag

Nu weer mijn sportavond. Op tijd eten is dus belangrijker dan ooit. Ik heb geen invloed op wanneer Vrouw J. thuiskomt maar één ding weet ik wel: elke minuut die ik nog aan het koken spendeer terwijl ze wél thuis is, is er dus één die we al hadden kunnen besteden aan het eten.

En hoe eerder we eten, hoe eerder het eten is gezakt en hoe aangenamer mij het sporten vergaat.

Er staan nog 2 gerechten uitdagingen op het programma:

 

-Ovenschotel met aubergine en witte bonen (AH)
   -Geroosterde zalm met winterpeen en rode ui (AH)

 

Als er ergens Ovenschotel op het lijstje staat dan ben ik op mijn hoede.
De naam doet altijd vermoeden dat er wel érg veel ingrediënten op het spel
staan.

Ik kijk al niet eens meer naar de bereidingstijd op AH.nl.
Dit is een No-Go. Tuurlijk, dit is keihard uitstelgedrag. Morgen blijft deze
als enige over op de lijst maar dat zien we dan wel weer.

 


De geroosterde zalm met winterpeen en rode ui (AH) heb ik eerder gedaan. Het enige wat ik er nog van weet is dat het snijden van de
winterpeen voor geen meter opschiet. En het je bij te veel haast 3 vingers per
minuut kost.

Oh, en 45 minuten van je leven…

De Allerhande-marteling voor vandaag duurt 45 minuten…

 

De deksel op de neus. Doorzetten nu. Ik kan niet meer terug want ik heb potverd*kk*me de zalm al ontdooid.

Ik spreek mezelf moed in: I’ve got this.

 


Bovendien komt zoontje B. me helpen. Blijkbaar heeft hij mij deze week een
beetje gevolgd en kan hij het niet meer aanzien. Vanuit zijn eigen speelgoedkeukentje legt hij een goddelijke culinaire combinatie van ingrediënten
naast mijn snijplank neer. Een stukje kaas, banaan, kippenpoot, een broodje, een
ui en een citroen. Van hout.

Hij schreeuwt er nog enthousiast achteraan dat zijn lievelings-item er nog aan komt: “het wossie”.

Het “wossie”!

 

Het wordt weer een lijdensweg van jewelste. De rode ui heb ik deze week al in een ander gerecht gestopt. Venkelzaad hebben we niet en ik zie alleen een houten citroen op mijn snijplank liggen.

 

De juiste stand van de oven heb ik opgezocht. Speciaal voor zoontje B. heb ik de
peterselie van de wortel afgepeuterd en de kale wortel apart op zijn bord gelegd.
Dan eet ‘ie tenminste iets.


18. 50 uur klaar met koken, 18.40 uur Vrouw J. thuis.

Zoontje B. lust het vandaag zogenaamd niet. Mij smaakt goed en ik kan vanavond sporten.

De (houten) citroen uit de keuken van zoontje B.

 

 

Vrijdag

Ik probeer mezelf nuttig te maken op het werk, maar ik kan er niet omheen.
De dag staat tóch in teken van het gerecht des doods.
Al tijdens de lunch op het werk bekijk ik hem even in de Allerhande:

 

Ik kan hem niet meer ontlopen: het gerecht des doods staat vandaag op het programma.

 

15 minuten bereiden. 35 minuten oventijd. Gloeiende getver. Hoelang is dat wel niet in de werkelijkheid?!

Voor deze jongen vandaag geen Vrijmibo op het werk.

 

 


Vrouw J. belt op vanuit de auto.

 


“Haai liefie, hoe issut? Lekker weekend he?”
– “ja”
“Ik zit al in de auto, ik ben over 10 minuten al thuis!”
– “He?”
“Ja de training was klaar. Ben jij al thuis?”
– “Nee ik ga over 20 minuten”.
“OK, tot straks!”
– “ja”.

 

 


Het duurt een moment maar ineens schiet ik uit mijn sombere fase. Toeters,
bellen en slingers in m’n hoofd!

Heeeeuj, maar dat is effe lekker! Dan kan zij alvast aan het eten beginnen! En
gezien de bereidingstijd die op haar staat te wachten behoort de Vrijmibo ineens
óók weer tot de mogelijkheden!

 

 

 

“Haai liefie, welkom thuis, je hebt lekker weekend”.
– “Ja zeg dat wel. Maar.. ben je nog niet begonnen met koken?”
“Nee ik was zo moe, ik dacht: zullen we een pizza bestellen? Lekker makkelijk”.
– “Ja .Lekker. Makkelijk.”

 

Naar boven

Terug naar blogoverzicht